Objerzałem obcych, byłem na ślubie (nie moim ), kupiliśmy piekarnik do chleba, fajny spacer w Hyde Park, kupiłem zestaw małego boksera (chociąż w końcu-końców został użyty ‘na mnie’), byłem na kolejnym ślubie, zacząłem grać w plemiona, pojechaliśmy do Rzymu, ‘nie jedz gorącego chleba!’, pojechaliśmy do Polski, kupiliśmy TV , dostałem awans, christmass party w firmie , święta w domu, air berlin zgubiło mi bagaż (którego do dzisiaj nie ma), nowy rok, zapomniałem dodać wody do chleba (mało się nie zapaliła mąka), przeszedłem serię ‘Call of Duty’ (i zakochałem się w tej grze), paraliż Londynu (spadło 15 cm śniegu), dwa lata w Londynie, znaleźliśmy nowe mieszkanie, przeprowadzka (i wielkie fu** – ile my mamy gratów), skręciłem komodę i szafeczkę, dostałem kolejny awans, spędziłem noc w Bunkrze, dostałem nowego Macbooka, zachorowały mi korzonki, pojechaliśmy do Polski – Wielkanoc, pojechaliśmy do Alton Towers, pojechaliśmy do Grecji (gdzie widziałem tysiąc kóz i byłem w najlepszym night-clubie w życiu), wojna z British Gas, zabookowaliśmy wakację na Rodos, pierwszy raz jechałem samochodem w Anglii, pracowałem cały weekend, cały lipiec czekałem na wakacje , pojechaliśmy na Rodos (było gorąąąąco), jak wróciłem wszystko ‘jebło’ (tak – to właściwe słowo) w pracy, kupiłem X-plane (i poczułem jak trudno się lata), pojechaliśmy wraz ze znajomymi z firmy w góry (widziałem odcinek z serii Anglicy w Zakopanym i miłe panie kelnerki), 09/09/09, pojechaliśmy do Polski.

No – to jesteśmy na bieżąco .

Troszkę późno ta notka, i nie aktualna, ale wyprawa była niczego sobie więc pomyślałem że warto ją opisać.
W zeszły weekend, w niedziele żeby być dokładnym, wybraliśmy się z Adamem i Mirką nad morze (w sumie nie wiem czy to morze, czy ocean; zatoka połączona z kanałem La-Manche – nie wiem czy tak to się pisze).
I to nie byle gdzie – Bournemouth jest jednym z najładniejszych, jeżeli nie najładniejszym kurortem w Anglii (takie opinie krążą wśród moich znajomych z pracy, i nie tylko).

No więc pobudka rano o 6:40 (po naprawdę długiej, i ciężkiej nocy – nie pytajcie ), wyjazd ze stacji o 7:30 na Uxbridge, najbardziej wysunięta na zachód stację metra skąd miał nas zabrać kuzyn. Oczywiście jak co weekend, połowa metra była zamnięta ze względu na lokalne pracę, więc podróż się trochę wydłużyła.
No ale o 9:30 już byliśmy na miejscu (tzn. dalej w Londynie tylko po drugiej stronie), i czekaliśmy na transport .
Następnie jakieś 2h drogi. Zeszło by szybciej tyle że przed samym wjazdem do Bournemouth był całkiem niezły tłok, przez który musieliśmy się przebić. Jak się okazało spowodowany był wypadkiem. Kurde – pomyślałem – taki tłok to ja nie wiem chyba musi sie palić i całkiem niezły karambol być. Jakieś 2 km dalej okazało się że po prostu jedno auto stuknęło drugie . I przez to był korek na 5.000 samochodów. Świetnie.
Koło 11:30 dojechaliśmy na miejsce, zaparkowaliśmy na gigantycznym parkingu, i ruszyliśmy w stronę wody (jak się potem okazało szliśmy równolegle do plaży dziwiąc się że ona tak daleko, no ale pzrynajmniej troche miasta zobaczyliśmy).
Miasto takie sobie, wiekszość budynków to obskurne rudery, nie ma o czym opowiadać – nie chciałbym tam mieszkać.
No ale plaże to co innego . Przede wszystkim woda, bo w końcu to dla niej tam pojechaliśmy. Nareszcie zobaczyłem prawdziwą, czystą wodę. Taką która przy brzegu jest jasno błękitna, i widać dno, a im dalej tym bardziej ciemno-niebieska. Taak – woda była naprawde świetna . Szczególnie widom z góry był świetny.
Oprócz tego to co się rzuciło w oczy to zejście na plaże. Byly schody, minidroga dla wózków, rolkarzy, deskorolkarzy i niepełnosprawnych a nawet kolejka która z góry na dól kursowała i woziła ludzi (tych którzy nie mogli zejść i którzy byli leniwi ). No i toalety. Ja wiem że się jest nad morzem itd. tylko u nas żeby iść do toalety to trzeba było kawałek się przejść. Często powodowało to odruch zwierzęcy, tzn. np. dziecku się chce siku, tatuś kopie dołek, dziecko wdziecznie robi w ten dołek i tatuś zasypuje dołek. Potem ktoś sobie kopie dołek bo chce się zasypać i…
Tak więc były toalety, i to naprawde dużo, blisko plaży i darmowych. Znacznie bardziej komfortowo się człowiek czuł a i jakoś pewniej wchodziło sie do wody .

Sama woda, zupełnie inaczej się zachowywała niż ta w której miałem się kapać w Polsce.
Smak – była tak słona że jak pierwszy raz wskoczyłem, to myślałem że się porzygam . Jak wychodziłem z wody i poleżałem troche na słońcu to sól po prostu wysychała i przechodziła w stan stały na mojej skórze, tak że jak pocierałem ręke to tak delikatnie się pruszyła – szok .
Fale – wielkości 1.5m a czasem więcej – fajnie . Człowiek sobie stoi po pas, magle płynie na niego fala tak ponad metr nad jego głowę. I trzeba walczyć o przeżycie .
Oprócz tego woda po prostu wciągała. Jak szła fala, to tak jakby ciągnęło w stronę wody za nogi. Dziwne uczucie i niezbyt bezpieczne gdyż najpierw dostajesz chaka, lecisz na plecy a potem fala cię dobija . Ola coś o tym wie – dzielnie walczyła z 3 falami. W połączeniu z kamieniami które leżały na dnie przy brzegu, skończyło się naszczęscie kilkoma siniakami i podrapaniami.
No i na koniec temperatura, woda była całkiem ciepła. Ale myślę że to dlatego że to zatoka.

Oczywiście plaży było kilka. Dla psów, dla ludzi, dla ludzi z psami itp. .

Później pojechaliśmy do oceanarium (dobrze że mieliśmy gps’a tylko szkoda że wyłączył się 300m od celu pozostawiając nas na pstawe losu). Wejście niezbyt drogie, ale nic specjalnego w środku. Małe rekiny, piranie i wszędzie pływające płaszczki. Lipa . W porównaniu do London Aquarium, nic specjalnego (gdzie np. był ponad 2m rekin ).

No i doszliśmy do powrotu, który zaczął się tym że był na wyjeździe z Bournemouth tłok z powodu wypadku. Przez półtorej godziny zrobiliśmy ok. 1 km . Potem było troche lepiej, chociaż jeszcze chyba dwa albo trzy razy zwalnialiśmy ze względu na wypadki. Przez to wszystko mieliśmy troche opóźnienia, i baliśmy się że nie będziemy mieli jak dojechać do mieszkania . Na Uxbridge byliśmy ok. 23:20. Wsiedliśmy w metro, które jechało tylko do Baker Street. Tam znowu wskoczyliśmy w pierwszy pociąg circle, i na Liverpool Street byliśmy około 00:15 . No i Pan łaskawie nam powiedział że to był ostatni pociąg z tej platformy. Złapaliśmy autobus do Mile End, i piechotą szliśmy do mieszkania. Łącznie byliśmy na miejscu jakoś o 1:40 w nocy.

Ale było naprawde fajnie. Złapałem taką opalenizne, że jeszcze ją czuje . No i zobaczylismy kawałek Anglii. Musimy częściej wybierać się w podobne podróże.

Jeżeli ktoś szuka fajnej plaży, naprawde polecam Bournemouth ale nie polecam podróży samochodem bo przez tłoki jest po prostu horror. Lepiej jechać pociągiem, ktory kosztuje niestety £70 z Londynu . No ale coś za coś.

W weekend była wyjątkowo piękna pogoda, która zaskoczyła chyba wszystkich . Pierwszy weekend od nie pamiętam kiedy, jak nie padało. Niebieskie niebo, bardzo dobra widoczność, pomyśleliśmy że warto by było iść na London Eye. Z góry w taki dzień widać by było chyba cały Londyn.
No więc spakowaliśmy się i wyruszyliśmy. Już na samym Westminister zdziwiła nas ogromna liczba ludzi. Żeby przejść przez sam most na drugą stronę potrzebowaliśmy chyba z 10 minut, gdzie normalnie idzie się góra trzy minuty. Straszny tłok. Już z daleka czułem, że do London Eye musi być gigantyczna kolejka . No ale postanowiliśmy iśc dalej, by się upewnić… nagle z boku zobaczyłem 4 żołnierzy imperium stojących na podeście – myślę o co chodzi?
Za chwile rozejrzałem się i zobaczyłem że praktycznie wszędzie są kierunkowskazy i reklamy wystawy Star-Wars. No i ja jako wierny fan Gwiezdnych Wojen (już od dziecka ) nie mogłem przepuścić takiej okazji. Poszliśmy jeszcze do samego London Eye, żeby zobaczyć tą giigantyczną kolejkę, ale już pod nosem nuciłem sobie piosenke z Gwiezdnych Wojen, i myślami byłem na wystawie .
No a że kolejka okazała się naprawde duża, no to co zrobić? Przecież nie wrócimy tak po prostu do domu – idziemy .

Już przy samym wejściu można było spotkać rycerzy Jedi którzy sprzedawali bilety (które nie były ani specjalnie tanie, ani specjalnie drogie – £16.50). Oprócz biletów mieli miecze świetlne, które bardzo mnie interesowały, i gdyby nie fakt że ta zabawka kosztowała £70 to z chęcia bym sobie kupił.
Po wejściu na teren wystawy, od razu zaczepiła nas księżniczka Leia, z zapytaniem czy reflektujemy na szkołe Jedi . Kurde, no pewnie. Dostaliśmy bilety i zaczeliśmy zwiedziać . Było mnóstwo statkow, w rozmiarach 1:1! Można było zobaczyć jak wyglądał ‘bolid’ którym mały Anakin ścigał się w pierwszej części Gwiezdnych Wojen. Statki kosmiczne. Makiety baz, łącznie z Gwiazdą Śmierci. Makiety budynków Naboo, Tatooine. Mnóstwo manekinów, począwszy od Gungan a na Darth Vaderze skńczywszy. A wogóle to nawet miałem okazje przejść koło niego, bo ciągle w korytarzach kręcili się to rycerze Jedi, to żołnierze imperium, to Darth Vader .
Fajny klimat.
Był niebieski ekran, na który bardzo chciałem iść, ale jak to zwykle bywa, kolejka do najlepszych rzeczy jest największa. Tak więc sobie odpuściłem, ale idea mi się bardzo podobała. Wchodziło się przed niebieskie tło, i jakaś Jedi’jka uczyła cię podstawowych machnięć mieczem świetlnym. Natomiast na monitorze w czasie rzeczywistym wszystko było obrabiane, i osoba machająca mieczem była wkładana w film, a dokładniej scene walki treningowej które obserwuje Master Yoda . Świetna sprawa mieć taki filmik.
Sama szkoła Jedi była przeznaczona raczej dla dzieci, ale też miałem niezły ubaw. Bylo to w formie przedstawienia, które zaczęło się opowieścią że nadeszły ciemne czasy dla Rebelii, i poszukiwania są młodzi, silni, zdeterminowani padawani którzy gotowi są poświecić swoje życie w walce przeciwko imperium. Wybranych zostało 6 młodzieńców, no i na początku uczyli sie machać miniaturkowymi mieczami. Potem nagle pojawił się Lord Sith , Darth Vader, z którym po kolei walczyliśmy .

Ogólnie bardzo mi się podobało, dzięki Oli mam kupe zdjęć które w najbliższym czasie wrzuce na flickr’a.
A wszystkim fanom Star Wars naprawde polecam to wystawę. Świetnie jest zobaczyć to wszystko o czym się czytało, nie tylko na filmie, ale także na własne oczy .